باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ / گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ / این درگه ما درگه نومیدی نیست / صد بار اگر توبه شکستی باز آ - ابوسعید ابوالخیر

"هیچ" بر درگاه او هم می خرند
نویسنده وبلاگ : حمیدرضا عابدینی                                                                                      روز جمعه ۱٥ آذر ۱۳۸٧   |  ساعت ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ
 

(حکایت مرد بت پرستی که بت را خطاب می کرد و خدا خطابش را لبیک می گفت)

 

 

یــــک شـــبــی روح الامـــیــن در ســــدره بــود          بـــانــــگ لــبــیـــکـــی ز حـــضـــرت می شنـود

بـــنـــــده ای گــــفـت ایـــن زمان می خواندش          مــــی نـــدانــم تا کـــســـی مــــی دانــــدش؟

ایــــن قـــدر دانـــم کـــه عــــالـــی بنده ایست          نـــفـــس او مـــرده اســـت، او دل زنـده ایست

 

خـــــواســــت تـــــا بـــــشــناسد او را آن زمان          زو (از او) نـــگـــشـــت آگـــاه در هــفت آسمان

در زمــیـــن گــــردیــــد و در دریـا بـــگــــشـــت          بــــار دیــــگر گــــرد عــــالـــم در بـــگــــشـــت

هم ندید آن بـنـــده را، گــــفــــت: ای خـــدای!          ســـــوی او آخــــــر مــــرا راهــــی نــــمـــــای

 

حـــق تـــعـــالـــی گـــفــــــت: عـــــزم روم کن          در مـــیـــان دیـــر (عبادتگاه) شـــو، مـعلوم کن

رفـــت جـــبـــریـــیـــل و بـــدیـــدش آشـــکـــار          کــان زمــــان مـــی خـــوانـــــد بـــــت را زار زار

جـــبـــریـــیـــل آمـــد از آن حـــالـــت بـه جوش          ســــوی حــضـــرت بــــــازآمــــــد در خـــــروش

 

پـــس زفـــان بـــگـــشـــاد، گـفـت: ای بی نیاز          پـــرده کـــن در پــــیــــش مــــن زیـــن راز بـــاز

آنـــکـــه در دیــــری کــــنــــد بـــت را خــطــاب          تـــو بــــه لـــطـــف خـــود دهـــی او را جــواب؟

 

حـــق تـــعـــالی گـــفت: هست او دل ســیـاه

مـــی نــــدانــــد، زان غـــلــط کـــردســــت راه

 

گـــر زغـــفلت ره غــلط کرد آن سقط (خطاکار)

مـــن چــــو مــی دانــم، نــــکـــردم ره غــلــط

 

هـــم کـــنـــون راهـــش دهـــم تـــا پـیـشـگاه          لـــطف مـــا خـــواهـــد شـــد او را عـــذر خواه

ایـــن بـــگـــفـــت و راه جــانــش بـــرگـــشــاد          در خـــــدا گــفـــتـــن زفـــانـــش بـــرگـــشــاد

تـــا بــدانـی تــو کــه ایـن آن ملـت (دین)ست          کانچه (که آنچه) اینجا می رود بی علت ست

 

گــــر بــــریــــن درگــــه نــــداری هـــیـــچ تــو

"هــیــچ"، نــیــســت افــکــنــده، کمتر پیچ تو

 

نـــه هـــمـــه زهـــد مــســلــم مــی خــرنــد

"هــیــچ" بـــر درگــــاه او هــــم مــی خــرنــد

 

 

 

منبع: منطق الطیر

((مقامات طیور))

شیخ فریدالدین محمد عطار نیشابوری

 به اهتمام سید صادق گوهرین

---------------------------------

سدره: درخت کُنار است بالای آسمان هفتم که منتهای اعمال مردم است و آن را سدرةالمنتهی گویند و حد رسیدن جبرییل همانجا است.

هیچ، نیست افکنده: در درگاه خداوند "هیچ" هم افکنده نمی شود.


 


comment نظرات ()