باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ / گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ / این درگه ما درگه نومیدی نیست / صد بار اگر توبه شکستی باز آ - ابوسعید ابوالخیر

ازدواج در اروپای غربی
نویسنده وبلاگ : حمیدرضا عابدینی                                                                                      روز یکشنبه ٢۸ مهر ۱۳۸٧   |  ساعت ۱:٥٥ ‎ق.ظ
 

ازدواج در غرب

 

 

هر یک از کشورهای اروپای غربی آداب و رسوم مخصوص به خود دارند. با وجود تفاوت هایی که در مراسم ازدواج مشاهده می شود، مشاهبت هایی نیز موجود است. مشابهت ها:

 

انگشتر نامزدی: یکی از قدیمی ترین رسوم به جا مانده، دادن حلقه یا انگشتر نامزدی است.

در سال 860 میلادی پاپ نیکولاس اول اعلام کرد که تبادل انگشتر نامزدی (آن هم طلا) برای عقد پیمان زناشویی الزامی است. در قرن 13 پاپ اینسنت سوم (Pope Innocent III) اعلام کرد که یک حلقه برای نامزدی و یک حلقه برای جشن ازدواج باید مبادله شود. ضمن اینکه بین نامزدی و عروسی مدتی باید وقفه ایجاد شود. طلا بودن انگشتر به معنی آن است که داماد مال و ثروت خود را نثار همسر آینده اش می کند.

617 سال بعد از فرمان نیکولاس اول، این انگشتر طلا به نگین الماس مزین شد. در 1477 ماکسیمیلیان امپراتور رم به شاهزاده خانم مری (اهل بورگاندی) انگشتر نامزدی الماس نشان اهدا کرد و این رسم تا امروز پابرجاست و انگشتر الماس نشان نامزدی مورد علاقه دوشیزگان غرب اروپاست. اهدای انگشتر طلای نامزدی برای نخستین بار در ایتالیا مرسوم شد.

البته گفتنی است که رسم پختن کیک عروسی هم از ایتالیا شروع شده است. در قرن اول پیش از میلاد مسیح  (ع) در مراسم ازدواج، کیک یا قرص نانی را بالای سر عروس می بردند تا بدین ترتیب باروری او تضمین شود.

 

ساق دوش: داشتن ساقدوش همراه داماد از آلمان شروع شده است. در روزگار قدیم رسم بر این بود که داماد عروس آینده را از روستای مجاور برباید و نیرومندترین دوستش (ساقدوش) او را در این کار کمک کند. یکی از وظایف ساقدوش، حمایت از داماد و مبارزه با بستگان دختر بود که در جریان مراسم ازدواج احتمالا مبادرت به پس گرفتن او از داماد می کردند.

 

شعر قافیه دار:

Something old, something new, something borrowed, something blue

 

بسیاری از آداب و رسوم ماندگار ازدواج کشورهای غرب اروپا از انگلستان شروع شده اند. خواندن شعر قافیه داری که راجع به "چیزی جدید، چیزی قدیمی، چیزی عاریه، چیزی آبی رنگ است" امروز بخش مهمی از جشن های ازدواج است. هرچند که شاید بسیاری از عروس و دامادها ندانند که ویژگی های این شعر چیست.

 

«چیز قدیمی» نماد استمرار است که اغلب شامل یک بند کفش یا روسری مادربزرگ یا یک قطعه جواهر قدیمی بود.

«چیز جدید» نماد امید به آینده است و می تواند هر چیز جدیدی از قبیل پارچه نو، یا نواری باشد که به لباس عروسی دوخته می شود.

«چیز عاریه» نماد خوشبختی در زندگی مشترک است و اغلب یکی از دوستان عروس که ازدواج موفقی داشته آن را تهیه می کند.

«چیزی آبی رنگ» که از قدیم رنگ پاکدامنی و صداقت بوده است و در اکثر مواقع نوار پارچه آبی رنگی به پایین لباس ازدواج عروس و داماد دوخته می شد.

 

شوالیه های قدیمی هم رسمی به این مراسم اضافه کرده اند که داماد یک شاخه گل به یقه کت خود می زند. در روزگار قدیم رسم بر این بود که شوالیه ها به هنگام وارد شدن به میدان مبارزه، یک شاخه گل یا دستمال رنگی متعلق به بانوی محبوب خود را به یقه ی لباس خود می زدند. این رسم بعدها به این صورت در آمده است که داماد شاخه گلی را از دسته گل عروس بر می دارد و به یقه می زند.

 

لباس سفید: امروز، تصور عروس بدون لباس سفید بسیار مشکل و تا حدی ناممکن است. قبل از قرن 16 میلادی این رسم مهم امروزی رایج نبود. ملکه آن بریتانی (Ann of Brittany) (یکی از ایالت های فرانسه) در سال 1499 پوشیدن لباس سفید را برای عروس رواج داد.

 

پرتاب کفش کهنه: به طرف کالسکه عروس و داماد در دوران تئودور  (Tudor) رسم شد. اگر کفشی به کالسکه برخورد می کرد، آن را نشانه ی خوش اقبالی می دانستند. رسم امروزی بستن کفش ها به عقب اتومبیل عروس و داماد، شکل تغییر یافته پرتاب کفش کهنه است.

 

حمل عروس روی دست ها: هنگامی که عروس و داماد، پس از پایان مراسم به جلوی خانه خود می رسند، داماد عروس را روی دست هایش می گیرد و برای اینکه پایش به آستانه در نرسیده باشد، او را برای اولین بار به این صورت به داخل خانه می برد. این رسم از دو باور نشأت می گرفت:

اول اینکه اگر عروس هنگام وارد شدن به خانه جدید پایش بلغزد یا پیچ بخورد، بد اقبالی و بلا و مصیبت، زندگی مشترک او را تهدید خواهد کرد. باور دوم این بود که ارواح خبیثه ای که در آستانه در ساکن هستند، به محض اینکه عروس پا به آستانه گذاشت، از طریق پاهایش وارد بدن او می شوند و زندگی مشترک آن دو را تباه می کنند. البته رمانتیک ترین راه حل، همان است که داماد عروس را روی دست هایش بگیرد و از آستانه عبور دهد.

 

 

 

منبع: فصلنامه ی نجوای فرهنگ ، شماره چهار

http://www.WorldWeddingTraditions.com/

  مترجم: جعفر راثی تهرانی


 


comment نظرات ()