باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ / گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ / این درگه ما درگه نومیدی نیست / صد بار اگر توبه شکستی باز آ - ابوسعید ابوالخیر

گریاندن برای امام حسین به چه قیمتی؟
نویسنده وبلاگ : حمیدرضا عابدینی                                                                                      روز دوشنبه ٤ آبان ۱۳٩٤   |  ساعت ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ
 

نقاشی عصر عاشورا - فرشچیان

 ... مرحوم حاجی نوری نکته‌ای را در کتاب "لؤلؤ و مرجان" ذکر کرده است‏ و آن اینکه عده‌ای گفتند موضوع امام حسین و گریه بر او، ثوابش آنقدر زیاد است که از هر وسیله‌ای برای این کار می‌‏شود استفاده کرد.

یک حرفی‏ امروزی‌ها در مکتب "ما کیاول" در آورده‌اند که می‌‏گویند: هدف وسیله را مباح می‌‏کند.

هدف خوب باشد، وسیله هر چه شد، شد! این‌ها هم گفتند ما یک هدف مقدس و منزه داریم و آن گریستن بر امام حسین (ع) است که کار بسیار خوبی است و باید گریست. به چه وسیله‏ بگریانیم؟ به هر وسیله که شد! هدف که مقدس است، وسیله هر چه شد، شد. اگر تعزیه در آوریم، یک تعزیه‏‌ اهانت آور، درست است یا نه؟ گفتند اشک جاری می‌‏شود یا نه؟ همین قدر که اشک جاری شود، اشکال ندارد!

شیپور بزنیم، طبل بزنیم، معصیت کاری بکنیم، به بدن مرد لباس زن بپوشانیم، عروسی قاسم درست کنیم، جعل کنیم، تحریف کنیم، در دستگاه امام حسین این حرف‌ها مانعی ندارد. دستگاه امام حسین از دستگاه‏ دیگران جداست. در اینجا دروغ گفتن بخشیده است، جعل کردن، تحریف‏ کردن، شبیه سازی، به تن مرد لباس زن پوشاندن، بخشیده است. هر گناهی‏ که اینجا بکنید، بخشیده است، هدف خیلی مقدس است!

 

حضرت عباس و پیرزن

در نتیجه افرادی‏ دست به جعل و تحریف این قضیه زدند که انسان تعجب می‌‏کند! در ده، پانزده سال پیش که به اصفهان رفته بودم، در آنجا مرد بزرگی‏ بود، مرحوم حاج شیخ محمد حسن نجف آبادی اعلی الله مقامه، خدمت ایشان‏ رفتم و روضه‌ای را که تازه در جایی شنیده بودم و تا آن وقت نشنیده بودم، برای ایشان نقل کردم. کسی که این روضه را می‌‏خواند اتفاقا تریاکی هم بود. این روضه را خواند و بقدری مردم را گریاند که حد نداشت.

داستان‏ پیرزنی را نقل می‌‏کرد که در زمان "متوکل" می‌‏خواست به زیارت امام حسین برود و آن وقت جلوگیری می‌‏کردند و دستها را می‌‏بریدند تا اینکه قضیه را به آنجا رساند که این زن‏ را بردند و در دریا انداختند. در همان حال این زن فریاد کرد: یا اباالفضل‏ العباس!

وقتی داشت غرق می‌‏شد سواری آمد و گفت رکاب اسب مرا بگیرد. رکابش را گرفت، گفت چرا دستت را دراز نمی‌‏کنی؟ گفت من دست در بدن‏ ندارم، که مردم خیلی گریه کردند.

مرحوم حاج شیخ محمد حسن تاریخچه این قضیه را این طور نقل کرد که:

 یک‏ روز در حدود بازار، حدود مدرسه صدر (جریان، قبل از ایشان اتفاق افتاده‏ و ایشان از اشخاص معتبری نقل کردند) مجلس روضه‌ای بود که از بزرگترین‏ مجالس اصفهان بود و حتی مرحوم حاج ملا اسماعیل خواجویی که از علماء بزرگ‏ اصفهان بود در آنجا شرکت داشت. واعظ معروفی می‌‏گفت که من آخرین منبری‏ بودم. منبری‌های دیگر می‌‏آمدند و هنر خودشان را برای گریاندن مردم اعمال‏ می‌‏کردند. هر کس می‌‏آمد روی دست دیگری می‌‏زد و بعد از منبر خود می‌‏نشست‏ تا هنر روضه خوان بعد از خود را ببیند. تا ظهر طول کشید. دیدم هر کس‏ هر هنری داشت بکار برد، اشک مردم را گرفت. فکر کردم من چه کنم؟

همانجا این قضیه را جعل کردم، رفتم قصه را گفتم و از همه بالاتر زدم، عصر همان روز رفتم در مجلس دیگری که در چارسوق بود، دیدم آنکه قبل از من منبر رفته همین داستان را می‌‏گوید. کم کم در کتاب‌ها نوشتند و چاپ هم‏ کردند!

 

اگر هدف وسیله را مباح می‌‏کند پس ...

این موضوع که دستگاه حسینی، دستگاه جدایی است و از هر وسیله‌ای‏ برای گریاندن مردم می‌‏شود استفاده کرد، این توهم و خیال دروغ و غلط، عامل بزرگی برای جعل و تحریف شد!

مرحوم حاجی نوری، این مرد بزرگوار، استاد مرحوم حاج شیخ عباس قمی که‏ حتی بر حاج شیخ عباس ترجیح داشته است به اعتراف خود حاج شیخ عباس و دیگران، مرد فوق العاده متبحر و با تقوائی است.

ایشان این مطلب را در کتاب خودشان طرح کرده‌اند که اگر این حرف درست باشد که هدف وسیله را مباح می‌‏کند، من این جور می‌‏گویم: یکی از هدف‌های اسلامی‌، ادخال سرور در قلب مؤمن است، یعنی انسان کاری کند که مؤمنی خوشحال شود. من برای‏ اینکه مؤمنی را خوشحال کنم، در حضور او غیبت می‌‏کنم چون از غیبت خیلی‏ خوشش می‌‏آید! اگر بگویند مرتکب گناه می‌‏شوی، می‌‏گویم خیر، هدفم مقدس‏ است، من که غیبت می‌‏کنم، می‌‏خواهم او را خوشحال کنم!

مثال دیگری مرحوم حاجی نوری ذکر می‌‏کند که مردی زن بیگانه‌ای را می‌‏بوسد. بوسیدن زن نامحرم حرام است، می‌‏گوییم چرا این کار را انجام دادی؟ می‌‏گوید من ادخال سرور در قلب مؤمن کردم!

در مورد زنا و شراب و لواط هم‏ همین را می‌‏توان گفت. این چه غوغایی است؟! این چه حرف شریعت خراب‏ کنی است؟! اینکه برای گریاندن مردم در سوگ امام حسین (ع)، استفاده‏ کردن از هر وسیله‌ای جایز است، به خدا قسم برخلاف گفته امام حسین است. امام حسین (ع)، شهید شد که اسلام بالا برود،

«أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَیْتَ الزَّکَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ جَاهَدْتَ فِی اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ  / گواهى می‌‏دهم که تو نماز بپا داشتى و زکات پرداختى و امر به‏ معروف و نهى از منکر کردى و براى خدا جهاد کردى‏ جهادى درخور» (مفاتیح الجنان، زیارت امام حسین (ع) در شب‌های عید فطر و قربان).

امام حسین (ع) کشته شد که سنن اسلامی‌، مقررات اسلامی‌، قوانین اسلامی‌ زنده شود، نه اینکه بهانه‌ای شود که پا روی سنن اسلامی‌ بگذارند. امام حسین (ع) را ما بصورت - العیاذ بالله - اسلام خرابکن درآورده‌ایم. امام حسینی که ما در خیال خودمان درست‏ کرده‌ایم اسلام خرابکن است.

 

سنگ زدن به شنوندگان روضه

حاجی نوری در کتابش نوشته است یکی از طلاب نجف که اهل یزد بود، برایم نقل کرد که:

در جوانی سفری پیاده از راه کویر به خراسان می‌‏رفتم. در یکی از دهات نیشابور مسجدی بود و من چون جایی را نداشتم، به مسجد رفتم‏. پیشنماز مسجد آمد و نماز خواند و بعد منبر رفت. در این بین با کمال‏ تعجب دیدم فرّاش مسجد مقداری سنگ آورد و تحویل پیشنماز داد.

وقتی روضه‏ را شروع کرد، دستور داد چراغ‌ها را خاموش کردند. چراغ‌ها که خاموش شد، سنگ‌ها را به طرف مستمعین پرتاب کرد که صدای فریاد مردم بلند شد. چراغ‌ها که روشن شد دیدم سرهای مردم مجروح شده است و در حالی که اشکشان‏ می‌‏ریخت از مسجد بیرون رفتند.

رفتم نزد پیشنماز و به او گفتم این چه‏ کاری بود که کردی؟! گفت من امتحان کرده‌ام که این مردم با هیچ روضه‌ای‏ گریه نمی‌‏کنند. چون گریه کردن بر امام حسین (ع) اجر و ثواب زیادی دارد و من دیدم که راه گریاندن اینها منحصر است به اینکه سنگ به کله‏شان بزنم‏، از این راه اینها را می‌‏گریانم!

به قول او هدف وسیله را مباح می‌‏کند. هدف، گریه بر امام حسین (ع) است ولو اینکه یک دامن سنگ به کله‏ مردم بزند. پس این یک عامل خصوصی در این قضیه بوده که در جعل‌ها و تحریف‌ها دخالت داشته است. انسان وقتی که در تاریخ سیر می‌‏کند، می‌‏بیند بر سر این حادثه چه‏ آورده‌اند! به خدا قسم حرف حاجی نوری حرف راستی است. می‌‏گوید:

«امروز اگر کسی بخواهد بر امام حسین بگرید،

بر این تحریف‌ها و مسخ‌ها باید بگرید،

بر این دروغ‌ها باید بگرید.»

 

منبع: کتاب حماسه حسینی

جلد اول / جلسه دوم : عوامل تحریف / صفحه : 48 تا 53

سخنرانی های مرتضی مطهری / حسینیه ی ارشاد (1347)


 


comment نظرات ()